حاج احمد آقابارها می‌شد که به صورت پاسداری که همراه شخصیتی می‌رود، به سفر می‌رفت. گاهی حتی یک بقچه هم بالای سرش می‌گذاشت که کسی او را نشناسد. چفیه‌ای می‌بست و بقچه را می‌گذاشت روی سرش، بعد دنبال بعضی از آقایان که همراهش می‌رفتند، راه می‌رفت، به خاطر اینکه او را نشناسند و بهتر بتواند میان مردم برود، درد دلشان را بشنود و به گرفتاری‌های آنها رسیدگی کند

احسانبخش "لو"داد

 حاج احمد آقا . یک بار رفته بود شمال و به آقای احسان بخش"نماینده ولی فقیه دراستان گیلان وامام جمعه رشت" گفته بود،«می خواهم بروم کنار دریا، منتهی نمی خواهم کسی بفهمد.»یک قالیچه و فلاسک چائی را برداشته و رفته بودند نزدیک دریا، نزدیک خانه آدم مستضعفی که خیلی هم بچه داشت.آنجا قالیچه را پهن می کنند و می‌نشینند و از فلاسک برای خودشان چائی می‌ریزند که بخورند که صاحب آن خانه آنها را می‌بیند و با اصرار آنها را به خانه‌اش می‌برد.     

*آنها را شناخته بود؟

اولش نه، چون حاج احمد آقا چفیه می‌بست و کسی او ‌را نمی شناخت. وقتی وارد خانه می‌شوند،بعد از چند دقیقه، صاحبخانه متوجه می شود و او را می‌شناسد و می‌رود بچه‌هایش را بیدار می‌کند که،«بیائید،پسر امام آمده است.»

فردایش، آقای احسان بخش در نماز جمعه اعلام می‌کند که، «می‌دانید چه کسی به اینجا آمده؟»

حاج احمد آقا به او  می‌گوید،«مگر قرار نبود نگوئی؟»

احسانبخش می‌گوید،«دلم نیامد.که نگویم»

سید رحیم میریان  محافظ امام و حاج احمد‌‌آقا در گفت‌وگو با فارس۹۴/۱۲/۲۷

از نیمه دوم سال 60 با حضور در دفتر امام حضورداشته

حاج سیداحمدآقا،مخفیانه به مناطق مختلف می‌رفت و برای امام خبر جمع می‌کرد.سعی می‌کرد ببیند واقعا زندگی بر مردم چگونه می گذرد. از آنها می‌پرسید که چه کاره اند، اهل کجا هستند، امورشان چطور می‌گذرد و به این ترتیب سعی می‌کرد از حال مردم و جامعه باخبر باشد.گاهی مخفیانه می‌رفت به جبهه ها سر می‌زد و هیچ کس هم نمی‌فهمید که او رفته. یکی از راههائی که امام از واقعیتهای جامعه با خبر می‌شدند،حاج احمد آقا بود.

من بعد از رحلت امام می‌خواستم برگردم شهرم. دل و دماغ ماندن نداشتم و می‌دیدم که دیگر وجودم هم لازم نیست. رفتم پیش حاج احمد آقا و گفتم،«اگر اجازه بدهید من از اینجا بروم.»گفت،«برای چه بروی؟» گفتم،«امام که دیگر نیستند. اینجا هم که کاری نیست.»گفت،«من برادر ندارم. تو نمی‌خواهی برادر من باشی؟ تو به عنوان برادر من هستی.»ما هم دیگر زبانمان کوتاه شد و ماندیم و هنوز که هنوز است که هستیم.

                                                    ***

پیاده روی برادران خمینی در جنگل های گیلان